UUID v4 to identyfikator składający się ze 128 bitów. W zwykłym zapisie zobaczysz 32 cyfry szesnastkowe i cztery myślniki. Możesz nadać taki numer dokumentowi przed zapisaniem go w bazie, a później używać go w formularzu, eksporcie i historii zmian. Nazwa dokumentu może się zmienić, podczas gdy UUID pozwoli odszukać ten sam rekord.

Gdzie w zapisie znajduje się wersja?

Spójrz na przykład ze specyfikacji: 919108f7-52d1-4320-9bac-f847db4148a8. Grupy mają po kolei 8, 4, 4, 4 i 12 znaków. Pierwsza cyfra trzeciej grupy to 4, czyli numer wersji. Pierwszy znak czwartej grupy określa między innymi wariant. Przy tym wariancie możesz tam zobaczyć 8, 9, a albo b. Pozostała część trzeciej i czwartej grupy również uczestniczy w losowaniu.

Poprawny układ znaków to jedna rzecz, a pochodzenie wartości to druga. Można ręcznie przepisać przykład, uzyskując poprawnie wyglądający ciąg. Nie oznacza to, że powstał nowy identyfikator. Dlatego numer z dokumentacji nadaje się do objaśniania formatu, natomiast dla własnego rekordu wygeneruj oddzielny UUID.

Jak utworzyć UUID w przeglądarce?

W generatorze UUID v4 wystarczy nacisnąć „Wygeneruj UUID” i skopiować wynik. Przeglądarka korzysta z metody crypto.randomUUID(). Spośród 128 bitów cztery oznaczają wersję, a dwa określają wariant. Pozostałe 122 bity są losowe. Wygenerowanie wartości nie wymaga kontaktu z centralnym rejestrem ani przesyłania do niego nazwy rekordu.

Jeśli chcesz użyć wyniku w arkuszu, wklej go jako tekst i zachowaj wszystkie grupy. Wielkie litery A do F i ich małe odpowiedniki oznaczają te same cyfry szesnastkowe. Ustal jednak jeden sposób zapisu dla całego eksportu. Proste porównanie dwóch napisów w systemie rozróżniającym wielkość liter może inaczej potraktować dwie pisownie tego samego UUID.

Jeden dokument, dwa zapisy. Czy trzeba losować drugi raz?

Wyobraź sobie, że dodajesz sprawę do rejestru. Pierwszy zapis dotyczy nowej sprawy, więc nadajesz jej nowy UUID. Tydzień później poprawiasz literówkę w nazwie. Jeżeli celem jest aktualizacja tego samego wpisu, zostaw przypisany identyfikator. Inaczej powiązane komentarze mogą nadal wskazywać stary rekord, a poprawiona nazwa trafi do nowego.

Podobna sytuacja zdarza się przy powtórzeniu żądania po utracie połączenia. System przyjmujący dane musi wiedzieć, czy dostał ponownie tę samą operację, czy całkiem nową. Sam UUID nie rozwiązuje tego problemu. Pomaga, kiedy aplikacja zachowuje raz nadaną wartość i zgodnie z ustaloną regułą rozpoznaje powtórkę. Ograniczenie unikalności w bazie wychwyci próbę zapisania tego samego klucza po raz drugi.

Czego UUID nie mówi o rekordzie?

Wersja 4 nie koduje daty utworzenia. Jeśli posortujesz takie identyfikatory alfabetycznie, nie otrzymasz chronologicznej historii dokumentów. Zapisz datę w osobnym polu. Zmiana zawartości dokumentu również nie powoduje zmiany przypisanego numeru. Gdy chcesz porównać zawartość dwóch plików, użyj sumy SHA-256.

Identyfikator w adresie dokumentu może pojawić się w historii przeglądarki, logach albo wiadomości z linkiem. Usługa powinna sprawdzać uprawnienia przed otwarciem dokumentu również wtedy, gdy jego adres zawiera długi losowy ciąg. Zdolność odnalezienia rekordu i prawo do przeczytania go to dwie osobne decyzje aplikacji.